سابقه و هدف: تونسیلکوتومی هنوز یکی از شایعترین اعمال جراحی کودکان است و هدف از این جراحی برداشتن لوزه ها با حداقل خونریزی، حداقل تروما به بافت های اطراف و حداقل عوارض می باشد.این مطالعه به منظور بررسی میزان شیوع عمل جراحی لوزه و همچنین تاثیر مهارت، تجربه و دقت جراح و پزشک بیهوشی در کاهش عوارض بصورت گذشته نگر و در یک دوره ده ساله انجام شده است. مواد و روش ها: این مطالعه به روش مشاهده ای گذشته نگر بر روی 4042 بیمار که در 10 سال تحت عمل جراحی برداشتن لوزه قرار گرفتند، انجام شد. از این تعداد 2708 مورد در یک مرکز و 1324 مورد در مرکز دیگر توسط پزشک متخصص گوش، حلق و بینی تحت عمل جراحی قرار گرفتند. بیماران هر دو گروه از نظر عوارض بررسی شدند. یافته ها: در مجموع 113 بیمار (79/2 درصد) دچار عارضه شدند. شایع ترین گروه سنی که دچار عارضه شدند در بین سنین 5 الی 9 سالگی بود. شایع ترین عارضه خونریزی بود که در 59 نفر از بیماران (46/1%) گزارش گردید. دیگر عوارض به ترتیب شیوع عبارت بودند از: لخته یا هماتوم فوسای لوزه، ادم زبان و کام نرم، انسداد راه هوایی، گرفتگی صدا، استفراغ های مکرر، عفونت فضای پارافارنژیال، عوارض دندانی، شکستن سوزن در فوسای لوزه و مرگ.نتیجه گیری و پیشنهادات: با توجه به میزان شیوع عمل جراحی برداشتن لوزه در کشور ما و همچنین میزان بالای عارضه خونریزی و خطرات ناشی ار آن که حتی سبب مرگ می شود و نقش مهارت و دقت جراح و پزشک بیهوشی در حین عمل و مراقبت پس از عمل در ریکاوری و بخش، توصیه می شود که ضمن رعایت مراقبت های جنبی، پزشک جراح پس از کسب مهارت های لازم همراه با یک پزشک بیهوشی ماهر اقدام به عمل جراحی نماید.

مقدمه: استفاده از هیپوترمی برای اعمال جراحی قلب روش معمول و سنتی ببب بوده و تکنیک جدید نرموترمیک یا به عبارتی سرد نکردن بیمار روش جدیدی است که بر خلاف روش هیپوترمیک که تاکنون مطالعات زیادی در مورد عوارض بعد از عمل آن صورت گرفته در این زمینه تحقیقات زیادی انجام نشده است. هدف از این مطالعه بررسی مقایسه ای این دو روش از نظر عوارض بعد از عمل می باشد.روش بررسی: در این تحقیق تعداد 60 بیمار که نیازمندCABG (Coronary Artery Bypass Graft)  بودند بصورت راندوم به دو گروه هیپوترمیک و نرموترمیک تقسیم شدند و بعد از عمل از نظر عوارض کلیوی، تنفسی، عصبی و میزان خونریزی مورد بررسی قرار گرفتند.نتایج: در گروه هیپوترمیک 80 درصد مرد و در گروه نرموترمیک 86 درصد مرد بودند (P=0.36). متوسط سنی گروه هیپوترمیک 56.4 و نرموترمیک 56.1 بود. دو گروه از نظر دمای مرکزی بدن بعد از عمل (P=0.97) و لرزش بعد از عمل (P=0.33) و نیاز به نیپراید جهت گرم کردن تفاوتی نداشتند ولی نیاز به اینوتروپ در گروه هیپوترمیک بیشتر بود (0.05>(P از نظر میزان دریافت مایع برون ده ادراری و آزمایشات بعد از عمل دو گروه مشابه بودند. میزان خونریزی و نیاز به تزریق خون نیز در دو گروه مشابه بود (P=0.86). میزان فلج عصب فرینک بطور واضحی در گروه هیپوترمیک بیشتر بود (P=0.012) عوارض عصبی و مدت زمان بستری در ICU (P=0.47) نیز بین دو گروه مشابه بودنتیجه گیری: با توجه به کمتر بودن میزان فلج عصب فرینک در گروه هیپوترمیک که می تواند عوارض تنفسی بعد از عمل را کاهش دهد بنظر می رسد که روش نرموترمیک جایگزین مناسبی برای روش هیپوترمیک می باشد

مقدمه: تانسیلکتومی، یک عمل جراحی شایع در کودکان است که می تواند عوارضی بدنبال داشته باشد. هدف از این مطالعه، بررسی تأثیر تجویز آنتی بیوتیک بر روی عوارض پس از عمل تانسیلکتومی بود. روش ها: در این کارآزمایی بالینی، 100بیمار کاندید تانسیلکتومی وارد مطالعه شدند. پس از عمل به 50 بیمار در گروه مداخله، داروی آموکسی سیلین با دوز mg/kg 40 بصورت کپسول خوراکی داده شد. در 50 بیمار گروه شاهد، کپسول مشابه ای دریافت می کردند که فاقد داروی آنتی بیوتیکی بود. در معاینه ی 2 هفته پس از عمل، داده های مربوط به میزان درد بعد از عمل، خونریزی، تب، مدت زمان برگشت به رژیم غذایی عادی و مدت استفاده از داروی مسکن، در دو گروه بیماران گردآوری و در چک لیست مربوطه ثبت شد. یافته ها: در هر گروه 50 بیمار حضور داشتند.گروه مداخله و گروه شاهد از نظر وزن، سن و جنس، همسان سازی شدند. نتایج بعد از عمل جراحی حاکی از آن بود که اختلاف آماری معنی داری بین گروه های مداخله و شاهد از نظر رخداد خونریزی، تب، شدت درد و زمان بازگشت به رژیم غذایی عادی، مشاهده نگردید ولی گروه های مداخله و شاهد در مدت استفاده از داروی مسکن، اختلاف آماری معنی دار نشان دادند. نتیجه گیری: تجویز آنتی بیوتیک بعد از عمل تانسیلکتومی بر عوارض ناشی از عمل شامل خونریزی، درد، تب و مدت زمان برگشت به رژیم غذایی عادی اثر معنی داری نداشت. لذا تجویز آنتی بیوتیک ها بعد از عمل تانسیلکتومی به طور عمومی توصیه نمی شود.

هدف: ارزیابی نتایج و تعیین میزان فراوانی عود و دیگر عوارض جراحی داکریوسیستورینوستومی بیرونی (EX-DCR) انجام شده در مراکز چشم پزشکی دانشگاه علوم پزشکی یزد. روش پژوهش: این مطالعه پیامدپژهی(outcome study)  بر روی بیمارنی که طی سال های 1380 و 1381 در مراکز چشم پزشکی دانشگاه علوم پزشکی یزد تحت عمل جراحی EC-DCR با یا بدون لوله سایلاستیک قرار گرفته بودند، انجام شد. نمونه ها به روش متوالی انتخاب شده بودند. یافته ها: در مطالعه بر روی 187 بیمار، میزان موفقیت کلی عمل EC-DCR در این مجموعه 4/90 درصد و با حدود اعتماد 95 درصد از 3/86 تا 5/94 درصد بود. این نسبت در زنان 9/90 درصد و در مردان 1/89 درصد بود (P>0.7). میزان موفقیت و سن نیز ارتباط معنی داری نداشتند. موفقیت عمل EC-DCR، در روش با لوله 3/96 درصد و در روش بدون لوله 88 درصد بود (08/0=p). شایع ترین عوارض شامل عود بیماری (اشک ریزش) 6/9 درصد، اسکارغیر معمول محل برش 6/8 درصد  و عفونت محل زخم 3/5 درصد بودند. حین جراحی هیچ عرضه ای مشاهده نشد. نتیجه گیری: با وجود روش های مختلف جراحی EC-DCR روشی نسبتا آسان با موفقیت بیش از 90 درصد و عوارض نسبتاً کم می باشد و به نظر می رسد که در اکثر مراکز چشم پزشکی قابل انجام باشد.

هدف: تونسیلکتومی یک روش جراحی شایع جهت درمان انسداد راه هوایی فوقانی هنگام خواب و عفونت مزمن لوزه ها است. این روش می تواند با بیهوشی عمومی یا بی حسی موضعی انجام شود. هدف مطالعه حاضر بررسی عوارض عمل جراحی با این دو روش بوده که بر روی بیماران بزرگسال که همکاری مناسب داشته اند، انجام شده است.روش بررسی: یک مطالعه آینده نگر طی سه سال در بیمارستان امام خمینی اهواز انجام شد. بیمارانی که بعلت اختلالات انسدادی یا عفونی تحت عمل جراحی تونسیلکتومی با بی حسی موضعی با تونسیلکتومی با بی هوشی عمومی قرار گرفته بودند از نظر علایم درد روز بعد از عمل میزان خونریزی حین عمل، خونریزی بعد از عمل و رضایت بیمار از عمل با یکدیگر مقایسه شدند.یافته ها: تعداد 150 عمل جراحی تونسیلکتومی با بی حسی موضعی انجام شد و تعداد 150 نفر نیز که با تونسیلکتومی به روش بی هوشی عمومی قرار گرفته بودند به عنوان گروه کنترل انتخاب شدند. در هر دو گروه، عمل جراحی جهت درمان بیماری اولیه موثر بوده میزان خونریزی در گروه موضعی (68 میلی لیتر) در مقایسه با گروه عمومی (180 میلی لیتر) کمتر بود.نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که انجام عمل جراحی تونسیلکتومی موضعی در مقایسه با تونسیلکتومی به روش بیهوشی عمومی منجر به کمتر شدن درد بیماران، خونریزی کمتر حین عمل و رضایت بیماران از عمل بود. در گروه موضعی تونسیلکتومی 2 نفر و در گروه تونسیلکتومی بی هوشی عمومی 4 نفر بعد از عمل دچار خونریزی شدند. میزان خونریزی حین عمل در گروه موضعی کمتر بوده ولی از لحاظ خونریزی بعد از عمل دو گروه با هم اختلافی نداشتند. میزان درد بعد از عمل در گروه تونسیلکتومی موضعی در روز اول بعد از عمل کمتر بود و رضایت بیماران از انجام عمل با روش بی حسی موضعی بیشتر از عمل جراحی عمومی آنستزی بوده است.

مقدمه: این مطالعه با هدف تعیین تاثیر فشار مثبت انتهای بازدمی بر کاهش عوارض تنفسی بیماران تحت عمل جراحی باریاتریک لاپاراسکوپیک در حین و پس از عمل جراحی انجام گرفت. روش ها: در یک مطالعه ی کارآزمایی بالینی که در سال 1397 در بیمارستان الزهرای (س) اصفهان انجام گرفت، 54 بیمار مبتلا به چاقی مفرط انتخاب و در دو گروه جراحی باریاتریک لاپاراسکوپیک با و بدون استفاده از Positive end-expiratory pressure (PEEP) (10 سانتی متر آب) مورد مطالعه قرار گرفتند. بروز عوارض تنفسی و وضعیت همودینامیک بیماران قبل، حین و بعد از جراحی مورد ارزیابی و مقایسه قرار گرفت. یافته ها: استفاده از فشار مثبت انتهای بازدم در جراحی باریاتریک لاپاراسکوپیک، منجر به کاهش زمان بستری در بخش مراقبت های ویژه و بخش عمومی، اشباع اکسیژناسیون خون بالاتر در زمان جراحی و ریکاوری و بهبود تعداد تنفس شد. استفاده از فشار مثبت انتهای بازدم، جهت جلوگیری از ایجاد دیسترس تنفسی سودمند بود. نتیجه گیری: با توجه به نتایج حاصل از این تحقیق، مشخص می گردد که PEEP به عنوان یک روش کمک درمانی می تواند در کاهش عوارض تنفسی پس از جراحی باریاتریک لاپاراسکوپیک بسیار مفید باشد.

سابقه و هدف: درمان جراحی در حال حاضر موفق ترین روش برای بازگرداندن بیماران با چاقی مرضی به زندگی فعال و رفع عوارض آن می باشد. تاکنون روش های مختلف جراحی بدین منظور ابداع شده است. گاستروپلاستی عمودی با نوار (Vertical banded gastro plasty)، یک روش فیزیولوژیک رایج جهت محدود کردن حجم معده است، که از طریق کم شدن مصرف مواد غذایی جامد باعث کاهش وزن می شود. عمل جراحی شامل ایجاد یک کیسه کوچک در ابتدای معده و یک محل خروجی (Ostoma) تنگ است. هدف از این مطالعه بررسی نتایج درمانی مفید حاصل از این عمل جراحی و میزان بروز عوارض جراحی می باشد.مواد و روش ها: مطالعه تجربی حاضر از نوع کارآزمایی بالینی، بدون گروه شاهد بوده و شامل 30 بیمار است که به این روش در بیمارستان بقیه ا... الاعظم (عج) در طی سال های 1376 تا 1381 تحت عمل جراحی قرار گرفته اند. اندیکاسیون عمل، داشتن (Body mass index) BMI>40 یا BMI=35-40 به همراه بیماری زمینه ای بود.یافته ها: بیماران مورد مطالعه 21 بیمار زن (70 درصد) و 9 بیمار مرد (30 درصد) بودند. متوسط سن بیماران 32.87±8.12 سال بود. متوسط BMI بیماران 45.53±10.15kg/m2 هفتاد درصد بیماران یک عارضه ناشی از چاقی (دیابت، فشارخون، مشکلات قلبی ریوی و...)، در موقع مراجعه داشتند. متوسط مدت پیگیری بیماران 24 ماه بود (محدوده 72-2 ماه). مقدار کاهش وزن در این مطالعه در ماه اول بعد از عمل 11.03±2.48 کیلوگرم و در سال اول بعد از عمل، 41.38±10.93 کیلوگرم بوده است. میانگین کاهش BMI در پایان مطالعه 10.54kg/m2 بود. 66.7 درصد بیماران عمل شده هیچ گونه عارضه بعد از عمل نداشته اند. از بین عوارض زودرس، یک نفر آمبولی ریه (3.3 درصد) یک نفر عفونت زخم (3.3 درصد)، یک نفر خون ریزی گوارشی (3.3 درصد) و 2 نفر پریتونیت (6.6 درصد) داشتیم. در مورد عوارض دیررس یک مورد انسداد روده (3.3 درصد) و 6 مورد فتق انسزیونال (20 درصد) مشاهده شد. یک بیمار نیز به علت شوک هیپوولمیک فوت کرد (3.3 درصد).نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که مقدار کاهش وزن و بازگشت به زندگی فعال طبیعی پس از عمل VBG قابل توجه است. هم چنین مشخص شد مقدار کاهش وزن در مردان به طور معنی داری بیش تر از زنان است (P=0.020). از بین بیماری های همراه چاقی فقط مشکلات تنفسی با عوارض بعد از عمل رابطه معنی داری داشت (P=0.020). در ضمن در این مطالعه هیچ رابطه معنی داری بین سن، قد، جنس و BMI با عوارض بعد از عمل وجود نداشت.

سابقه و هدف: انسداد مجاری اشکی نازولاکریمال با روشهای مختلف جراحی تحت درمان قرار می گیرد. هدف از این مطالعه مقایسه روش داکریوسیستورینوستومی بیرونی (Ex-DCR) با گذاشتن لوله سیلیکون و بدون آن و عوارض ایجاد شده در این دو روش می باشد.مواد و روشها: این مطالعه بر روی پرونده بیمارانی که طی سالهای 1385-1376 در بیمارستان شهید بهشتی شهرستان بابل تحت عمل جراحی Ex-DCR با یا بدون لوله سیلیکون قرار گرفته بودند، انجام گرفت. سن، جنس، مدت پیگیری، علت احتمالی انسداد، عوارض حین و بعد از عمل بیماران مورد بررسی قرار گرفت. موفقیت عمل نیز با شاخصهای میزان کاهش اشک ریزش و ترشح چرکی مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ها: از 300 بیمار مطالعه شده، 220 بیمار زن (73.3%) و 80 بیمار مرد (26.7%) بودند. سن بیماران 22±44.5 سال بوده و شایعترین شکایت آنان اشک ریزش 165 نفر (55%) و شایعترین عامل احتمالی را داکریوسیستیت حاد یا مزمن به میزان 135 نفر (45%) تشکیل می دادند. میزان موفقیت در روش Ex-DCR با لوله 95.3% و در روش بدون لوله 88.7% بود (p=0.054). شایعترین عوارض این جراحی شامل عود بیماری بصورت اشک ریزش 8%، اسکار غیر معمول محل برش 2.7% بوده و حین عمل جراحی هیچ عارضه ای مشاهده نشد.نتیجه گیری: با توجه به نتایج این مطالعه، روش داکریوسیستورینوستومی بیرونی با لوله سیلیکون که روشی نسبتا آسان و با موفقیت بیش از 90% و عوارض نسبتا کم می باشد، بعنوان یک روش جراحی مناسب توصیه می گردد.

مقدمه: عفونت های بیمارستانی از معضلات قرن اخیر بوده و عفونت محل زخم از عوارض مهم پس از جراحی به شمار می رود. بدون تردید مطلوب ترین روش کنترل عفونت پیشگیری است و کارکنان جراحی می توانند با رعایت اصول استریلیته در هنگام شستشوی دستها، پوشیدن گان و دستکش و در حین و پس از جراحی از بروز عفونت در محل جراحی جلوگیری کنند.هدف: تعیین میزان بکارگیری اصول کنترل عفونت توسط کارکنان اتاق عمل بیمارستان های رشت در سال 1385.مواد و روش ها: این تحقیق به صورت توصیفی و مقطعی انجام شده است. جامعه پژوهش مجموع پرسنل شاغل در اتاق عمل بیمارستان های رشت و ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه اطلاعات فردی، پرسشنامه کنترل عفونت و فهرست بازبینی محیط و تجهیزات اتاق عمل و روش نمونه گیری سرشماری بود که عملکرد 150 نفر از پرسنل اتاق عمل بیمارستان های پورسینا، رازی، دکتر حشمت، امیرالمومنین و الزهرا رشت در زمینه رعایت اصول کنترل عفونت در نوبت های کاری صبح، عصر و شب به روش مشاهده مستقیم بررسی شد.نتایج: عملکرد بیشترین درصد (97.9 درصد) پرسنل پرستاری اتاق های عمل رشت اعم از پرستار، تکنسین اتاق عمل و بهیار در زمینه رعایت اصول کنترل عفونت قابل قبول بود. همچنین اکثر جراحان (100 درصد) و بیشترین درصد پرسنل بیهوشی (61.8 درصد) اعم از تکنسین و متخصص عملکرد قابل قبولی داشتند. بیشترین درصد (83.3 درصد) اتاق های عمل از لحاظ محیط فیزیکی و تجهیزات دارای وضعیت قابل قبول بودند.نتیجه گیری: رعایت اصول کنترل عفونت توسط پرسنل اتاق های عمل در زمینه شستشوی دست ها، تعویض لباس، مرتب کردن مو، تعویض کفش ها، ضدعفونی کردن وسایل جراحی و کنترل تاریخ وسایل استریل در حد قابل قبول بود.